Kategoria: Bez kategorii

Kiedy na ciebie patrzę, to myślę o miłych rzeczach*

Walentynkowe dekoracje w Środowiskowym Domu Samopomocy „Mozaika” Oddział nr 2

Gdy z początkiem miesiąca zasiedliśmy przy wspólnym stole, żeby zaplanować najbliższe spotkania w Oddziale numer 2, okazało się, że luty – choć krótki – obfity jest w wydarzenia. W ten sposób Walentynki zawitały do nas o wiele wcześniej, bo już 6 lutego. A zabraliśmy się do tego w nieco innym stylu niż dotychczas. Nie martwcie się jednak, miłości nam nie zabrakło. Mówiąc szczerze, czerpaliśmy z niej garściami i to na wielu płaszczyznach. Było to… spotkanie poetyckie.

Dzień Zakochanych – spotkanie poetyckie

Późnym rankiem 6 lutego 2026 r. umościliśmy się na świetlicowych kanapach. Oczy nacieszyliśmy walentynkowymi dekoracjami. Gościły u nas serduszka, róże, a nawet odświętne stroje niby tylko ukradkiem wpisane kolorystycznie w przewodni temat. Wśród różowych, ciepłych tonów popłynęła też muzyka. I tak jak Krzysztof Grabowski kiedyś napisał: „nikt tak pięknie nie mówił, że się boi miłości”, tak i my spróbowaliśmy ubrać te uczucie w słowa. Wolną przestrzeń parkietu zamieniliśmy w scenę, a Uczestników w poetów. Przypomnieliśmy sobie wtedy, mówiąc odważnie a raz z lękiem, że:

„Czekać godzinę – to długo –
Jeśli Miłość ma się tuż przed sobą –
Czekać Wieczność całą – to krótko –
Jeśli Miłość jest w końcu nagrodą –”
                             Emily Dickinson

*Zespół Nanga, „Piosenka o miłych rzeczach”.

Akustycznie w Domu Kultury LSM

Plakat koncertu "Jan Kondrak akustycznie"

30 stycznia Uczestnicy Klubu Samopomocy „Przystań” wybrali się na wyjątkowy koncert związanego od wczesnej młodości z Lublinem Jana Kondraka, absolwenta polonistyki UMCS, publicysty, prozaika, tłumacza, twórcy widowisk estradowych ale przede wszystkim autora tekstów, kompozytora i wykonawcę. Od ponad 40 lat artysta występuje i pisze dla siebie oraz innych, jest współtwórcą i jednym z liderów Lubelskiej Federacji Bardów a w jego repertuarze są też piosenki znanych autorów, m.in. Cohen’a, Stachury, Wysockiego, Okudżawy. Niezwykły głos i talent lubelskiego barda były doceniane i nagradzane m.in. na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie, Krajowym Festiwalu Piosenki w Opolu czy Festiwalu Artystycznym Młodzieży Akademickiej (FAMA) w Świnoujściu. Piątkowy koncert zgromadził licznych wielbicieli twórczości Kondraka, od osób w wieku senioralnym po młodzież ze szkół średnich, którzy niezależnie od wieku, wspólnie z artystą nucili dobrze znane sobie piosenki literackie i ciekawe interpretacje kolęd. Lubiany bard jak zawsze wspaniale nawiązał kontakt z publicznością i zaprezentował zróżnicowany repertuar, od najstarszych utworów z początku lat 90- tych po te z dopiero powstającej płyty, a wszystkie zostały opatrzone niezwykłym, często dowcipnym i osobistym komentarzem artysty. Ponad dwugodzinne spotkanie z akompaniującym sobie na gitarze bardem było wyjątkowym doświadczeniem, dostarczyło nam wspaniałych przeżyć, wzruszeń a u wielu słuchaczy przywołało wspomnienia.

Jan Kondrak na scenie

Informacja

Od dnia 1 lutego 2026 roku ze struktury Środowiskowego Domu Samopomocy „Mozaika” zostaną wyodrębnione Klub Samopomocy „Przystań” i Klub Samopomocy „Galeria”.
Z wyodrębnionych Klubów tworzy się jednostkę organizacyjną pomocy społecznej pod nazwą Klub Samopomocy „Mozaika”.

Film „Psoty” – czyli o najlepszym przyjacielu człowieka

Jednym słowem "Sprytek"

Uczestnicy oddziału nr 2 Środowiskowego Domu Samopomocy „Mozaika” rozpoczęli kolejny rok przygody z kinem. Tym razem wybraliśmy się na polski film familijny pod tytułem „Psoty”.
Film opowiada historię 13-letniej Frani i psa Sprytka. Młoda bohaterka buntuje się przeciwko rodzicom i ucieka z domu razem z czworonogiem, by ocalić go przed bezdusznym lekarzem ze schroniska. Aleksandra Zagrodzka w roli Frani to absolutne odkrycie nowego pokolenia – młoda aktorka nie gra stereotypowego smutnego dziecka bogatych rodziców. Ona po prostu jest tą postacią – z charakterystycznym dla jej wieku buntem, wrażliwością i autentycznym poczuciem osamotnienia. W tle, jako swoisty kontrapunkt, mamy starą gwardię polskiego kina, czyli Małgorzatę Sochę i Borysa Szyca.
Film porusza wiele problemów dzisiejszych czasów – osamotnienie młodzieży, zabieganie rodziców za pieniądzem, bezduszność systemu opieki nad zwierzętami, cyberprzestępczość…
To właśnie za to umiejętne wplatanie trudnych, społecznych tematów w ramy kolorowego, momentami szalonego kina familijnego, twórcom należą się największe brawa.

Przybieżeli, przybieżeli, przybieżeli…
W dniu 28 stycznia 2026 r. mieliśmy zaszczyt uczestniczyć w IV Przeglądzie Kolęd i Pastorałek pt. „Wspólne Kolędowanie”, zorganizowanym przez Środowiskowy Dom Samopomocy w Annopolu.

Dyrektor Środowiskowego Domu Samopomocy w Annopolu, Pani Ewa Kwiatkowska, witająca przybyłych gości

Już z samego rana delegacja czwórki Uczestników wraz z psychologiem udała się w podróż do oddalonego o godzinę jazdy Annopola nad Wisłą. Po przybyciu na miejsce zostaliśmy serdecznie powitani przez Organizatorów wydarzenia i szybko zabraliśmy się za wspólne śpiewanie kolęd oraz pastorałek. I nie było to wcale ciche, nieśmiałe śpiewanie pod nosem, absolutnie! Wyjątkową formę integracyjnego śpiewania nadała obecna na scenie animatorka, Pani Anna Przybysz, która stworzyła na scenie liczny chór, jakiego nie powstydziłby się niejeden profesjonalny zespół. A ci, którzy nie zmieścili się na scenie (a chętnych było wiele!), równie głośno śpiewali z widowni.

Wspólne śpiewanie kolędy „Oj, Maluśki...” na scenie w Centrum Kultury w Annopolu

Mimo że styczeń dobiega już końca, czas kolędowania przybliżył nas mocno do siebie i przypomniał, w jaki sposób tradycja łączy ludzi – niezależnie od miejsca i czasu, niezależnie od tego, kim i jacy jesteśmy. Zwieńczeniem tego wyjątkowego kolędowania było wspólne dzielenie się opłatkiem. A ciepłych rozmów, serdecznych podziękowań i uśmiechniętych zdjęć nie było końca…

Nagroda wraz z dyplomem za udział w IV Przeglądzie Kolęd i Pastorałek pt. „Wspólne Kolędowanie”

Następnie zostaliśmy obficie ugoszczeni w siedzibie Środowiskowego Domu Samopomocy w Annopolu. Spędziliśmy tam miłe chwile przy wspólnym stole, zaprzyjaźniając się z trzynastoma innymi placówkami. Całe spotkanie było niesamowitym doświadczeniem. A ciepło oraz życzliwość, którymi zostaliśmy otoczeni, zostanie z nami jeszcze na długo. Serdecznie dziękujemy Środowiskowemu Domowi Samopomocy w Annopolu za zaproszenie oraz stworzenie prawdziwie świątecznej atmosfery. Za poświęcony czas na doskonałą organizację, a także za wspólne chwile, które mamy nadzieję, powtórzymy jeszcze nie raz!

Bal Kapitański
W dniu 29 stycznia 2026 roku w Hotelu pod Kasztanami odbył się wyjątkowy Bal Kapitański, zorganizowany przez Środowiskowy Dom Samopomocy Mozaika oraz Mesę Mozaikową. Wydarzenie przebiegało w radosnej, żeglarskiej atmosferze i dostarczyło uczestnikom wielu niezapomnianych wrażeń.
Bal rozpoczął się uroczystym podniesieniem bandery przez panią prezydent Annę Augustyniak, które symbolicznie otworzyło wspólne świętowanie. Następnie odbył się przegląd piosenki żeglarskiej, podczas którego uczestnicy mogli zaprezentować swoje umiejętności wokalne i poczuć prawdziwego ducha morskiej przygody. Nie zabrakło również tańców, które porwały wszystkich do wspólnej zabawy.
W Balu Kapitańskim uczestniczyli przedstawiciele 15 ośrodków z województwa lubelskiego, w tym Środowiskowych Domów Samopomocy, Warsztatów Terapii Zajęciowej oraz Domów Pomocy Społecznej. Wszystkie zaproszone placówki wykazały się dużym zaangażowaniem i bardzo dobrym przygotowaniem, za co składamy serdeczne podziękowania. Dzięki temu wydarzenie miało prawdziwy żeglarski klimat!
Dziękujemy także zaproszonym gościom za obecność i wspólne świętowanie. Bal Kapitański był czasem integracji, dobrej zabawy i niezapomnianych chwil, które na długo pozostaną w naszej pamięci.

 

Podniesienie bandery

Występ Środowiskowego Domu Samopomocy "Misericordia"

Tańce w żeglarskich rytmach

Występ Mesy Mozaikowej

Pierwszy taniec

Mecz siatkarskich Mistrzów w Hali Globus

Prezentacja przed meczem

27 stycznia grupa Uczestników Klubu Samopomocy „Przystań” wybrała się do Hali Globus, żeby kolejny raz kibicować siatkarskiemu Mistrzowi Polski 2025 – BOGDANCE LUK Lublin w bardzo ważnych, międzynarodowych klubowych rozgrywkach CEV Champions League Volley 2026 Men, o najwyższe europejskie trofeum – Puchar Ligi Mistrzów. Tym razem rywalem rewanżowego meczu była drużyna Mistrza Belgii – Knack Volley Roeselare. Pomimo późnej pory dnia, wierni kibice tłumnie wypełnili lubelski Globus aby z całych sił, głośnym dopingiem wspierać swoją ulubioną drużynę. Po długiej bo prawie trzygodzinnej, wymagającej i pełnej emocjonujących zwrotów akcji grze, nasi Mistrzowie z Lublina wygrali rywalizację 3:2, pozostając po 4 meczach jedyną niepokonaną drużyną w swojej grupie. Sportowy wieczór dostarczył mocnych ale pięknych przeżyć, rozgrzał emocje i pomimo późnej godziny zakończenia meczu trudno było zasnąć. Czekamy niecierpliwie na kolejne sportowe rywalizacje.

I radość po

Muzyczna podróż do Nowego Jorku i Paryża

23 stycznia Uczestnicy Klubu Samopomocy „Przystań” wybrali się na kolejny koncert do Filharmonii Lubelskiej. Tym razem wysłuchaliśmy utworów dwóch znakomitych amerykańskich kompozytorów i pianistów z początku XX w., którzy w swojej twórczości łączyli klasykę z muzyką współczesną. Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Lubelskiej pod batutą Mirosława Jacka Błaszczyka oraz wybitny pianista Artur Jaroń, wykonali suitę z musicalu „West Side Story” Leonarda Bernsteina oraz koncert fortepianowy F-dur i poemat symfoniczny „Amerykanin w Paryżu” Georga Gershwina. Zaprezentowane utwory stworzyły pełen emocji, dynamiki i rytmu obraz wielkich miast, w których można było usłyszeć uliczny ruch i gwar, klaksony samochodów, muzykę dobiegającą z nowojorskich barów czy kroki przechodniów. Salę koncertową wypełniły radosne rytmy z elementami samby, jazzu i muzyki latynoskiej, które w mroźny wieczór rozgrzały i wprawiły słuchaczy w doskonały nastrój.

Zimowy spacer z „Alicją w Ogrodzie Czarów”

Mroźne popołudnie 21 stycznia Uczestnicy Klubów Samopomocy i Oddziału numer 2, przeżyli w wyjątkowym miejscu, gdzie miliony świateł w połączeniu z delikatną muzyką tworzą niezwykła atmosferę, zmieniając Ogród Botaniczny UMCS w niemal magiczną przestrzeń. Tegorocznym motywem przewodnim prawie 200 świetlnych instalacji były przygody bohaterki znanej baśni pt.: „Alicja w Krainie Czarów”. Urokliwa, zimowa sceneria spaceru malowniczą trasą po pięknie rozświetlonych alejkach i zakątkach Ogrodu Botanicznego, jak co roku dostarczyła nam bardzo przyjemnych wrażeń, przenosząc tym razem myślami w niezwykły świat dziecięcych marzeń.

Stacja B.P.

Kluby Samopomocy „Galeria” i „Przystań” rozpoczęły odważnie i zdecydowanie nowy sezon kulturalny 2026 roku.
Pomogli nam w tym Juliusz Osterwa i Lucjan Rydel.
Jednym słowem „Betlejem polskie”.
Pomógł też trochę Maciej Wojtyszko, który zgodnie z tradycją związaną z formułą prezentacji tego spektaklu dopisał współczesną wersję tekstu do trzeciego aktu. Przypominamy, że pan Wojtyszko zapisał się w zbiorowej wyobraźni bardzo młodych Polaków jako autor doskonałych literacko przygód Bromby i Innych.
Ale po kolei (czytaj: scena po scenie).
Miejsce akcji: Teatr imienia Juliusza Osterwy w Lublinie.
Czas akcji: w sumie około 90 minut (razem z szatnią).
A wrażenia?
Wrażenia wrażeń?
Na tym właśnie polega działanie formy sztuki o nazwie „teatr”. Każdy z naszych Uczestników wyszedł z czymś Innym. Z czymś swoim. Jedni zapamiętali chrapiącego pod sceną pastucha we współczesnych butach. Ktoś zapatrzył się na świecące na czerwono oczy owiec przypominające bardziej laserowe celowniki. Inni porównywali długie nogi głównego anioła z długimi nogami diabła w kabaretkach. Kogoś zupełnie nie śmieszyła wyższa tonacja głosu diabła i scenę z wymiataniem maskotek uważał za adramatyczną a nie groteskową. Inny zastanawia się do dzisiaj dlaczego Śmierć miała tylko jedna rękawiczkę i dlaczego śpiewała najładniej. A w kimś utkwił boleśnie współczesny tekst życzeń dopisanych w trzecim akcie przez wspomnianego pana Macieja.
A inni przyglądali się pozostałym widzom i zastanawiali się co Oni sobie myślą i czują oglądając taką wersję „Betlejem”.
A jeszcze inni cieszyli się bo właśnie byli pierwszy raz w życiu w teatrze.
I mogli czuć co chcieli!
A jeszcze Inni?
A jeszcze?
A co na to wszystko Bromba i Fumy?

Dziękujemy.