Autor: p.saran

Scena Różnorodności nieco potem i dalej… Janów Lubelski

Integracyjny Przegląd Teatralny Środowiskowych Domów Samopomocy woj. lubelskiego 2025 roku

29 października reprezentanci Sceny Różnorodności z Oddziału numer 1 „Mozaiki” mieli zaszczyt wystąpić po raz kolejny. Tym razem w Janowie Lubelskim podczas Integracyjnego Przeglądu Teatralnego Środowiskowych Domów Samopomocy woj. lubelskiego 2025, którego organizatorem był Środowiskowy Dom Samopomocy w Janowie Lubelskim.
Zatem czas intensywnie pozytywnie klimatyczny. Mnogość przeżyć i emocji, mnogość relacji, mnogość nowych wyzwań i doświadczeń, czasem zmiany planów i szybkich decyzji – pełen wachlarz efektów terapeutycznych, dla każdego.
Występowały grupy teatralne z Środowiskowych Domów Samopomocy z Prawna, Kraśnika, Annopola, Końskowoli, „Misericordia” z Lublina, „Mozaika” z Lublina, Puław i Bychawy. Gospodarze pełni życzliwości dbali o dobre samopoczucie gości, co wyraźnie wpływało i sprzyjało otwartości w nawiązywaniu spontanicznych kontaktów i nowych relacji. Atmosfera wydarzenia była wyjątkowo ciepła i przyjazna.

A więc zaczynamy.. trochę zaskoczeni, na „Dzień dobry”!

W nieco zmienionej obsadzie (czasem i tak bywa, nieplanowanie) nasi aktorzy na scenie skoncentrowani odgrywali swe role. Początkowa trema zniknęła, a spektakl trwał przyciągając uwagę zgromadzonej widowni.

Na scenie każdy zna swe role, a pomaga w tym narrator czytający tekst Mówikiem

Czytaj dalej

Na dobry początek…

Jednym słowem: Lublin

Na dobry początek weekendu czyli piątkowe przedpołudnie Uczestnicy Oddziału numer 2 wybrali wersję aktywną i zdecydowali się na deszczową podróż do Warsztatu Terapii Zajęciowej „Misericordia”.
Wspomniany deszcz bardzo przydał nam się w warsztatach rękodzielniczych, podczas których mieszaliśmy gips (dentystyczny) z wodą a następnie ćwiczyliśmy naszą cierpliwość… żeby tylko nie za wcześnie wyjąć odlew z formy.

Efekty naszej pracy (i współpracy z deszczem) na zdjęciach.

Główny bohater herbu naszego miasta

W oczekiwaniu na 24 grudnia...

Jesień nad Zalewem Zemborzyckim

Wszystkie (prawie) odcienie żółtego koloru

W jedno z ostatnich październikowych popołudni, jeszcze przed zmianą czasu na zimowy, Uczestnicy Klubu Samopomocy „Przystań” wybrali się na spacer nad Zalew Zemborzycki, który po zakończonym sezonie letnim jest idealnym miejscem na spokojny wypoczynek. Pomimo początkowo niepewnej, lekko deszczowej pogody udało się nam nacieszyć pięknymi widokami jesiennych barw lasu i urokliwym zachodem słońca. Wspólny spacer dostarczył nam przyjemnych wrażeń, do których będziemy powracali w bardziej długie, szare wieczory.

Ten moment kiedy naprawdę możemy powiedzieć że "jesteśmy w lesie"

AAC – owa Mozaikowa odsłona Sceny Różnorodności

Kontynuując tradycję październikowych obchodów Międzynarodowego Miesiąca Komunikacji Alternatywnej i Wspomagającej (AAC), nasz ansambl Scena Różnorodności w reprezentacji Uczestników z Oddziału numer 1, aktywnie po raz kolejny włączyła się w część artystyczną podczas koncertu pt. „AAC – owy Przyjaciel”. Wydarzenie miało miejsce 22 października 2025 roku w Auli Domu Nadziei Archidiecezji Lubelskiej. Ideą tegoż koncertu jest promowanie komunikacji alternatywnej i wspomagającej oraz szerzenie wiedzy o AAC. Koncerty te mają już swoją tradycję i organizowane są od wielu lat przez Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Koło w Lublinie. Głównym celem spotkania jest zaprezentowanie osiągnięć dzieci i młodzieży z trudnościami w komunikacji, a także podniesienie świadomości społecznej na temat AAC.
Przedstawiona przez nas krótka forma teatralna pt. „Przyjaźń” – adaptacja na podstawie bajki Adama Mickiewicza pt. „Przyjaciele” przygotowana została i zaprezentowana w formule komunikacji AAC.

Tegoroczna inscenizacja Sceny Różnorodności

W efekcie na widowisko sceniczne składały się: gra aktorska wraz z gestami, tekst opowieści w formule PCS (symbole komunikacji obrazkowej) oraz tekst odczytany za pomocą Mówika (syntezator mowy). W tle rozbrzmiewała tematycznie skomponowana ścieżka muzyczna utworów wprowadzających w odpowiedni nastrój.

Wdzięcznie, z zapałem i rozmachem oddane role naszych Uczestników 

Po raz kolejny spotkaliśmy się z pozytywnym odzewem naszego AAC – owego akcentu oraz otrzymaliśmy mnóstwo pozytywnych informacji zwrotnych (czytaj ”wzmocnień”), wiele przyjaznych gestów i słów uznania, co wydaje się uwieńczeniem naszych wysiłków i pracy. Widownia z zaciekawieniem, zadumą i przyjaznymi emocjami przyjęła nasz spektakl, co było pozytywnym dopełnieniem całości wydarzenia obfitującego w mnogość stanów uczuciowych. Takie chwile (a są one niepowtarzalne) wydają się ważne i wówczas każdy z nas wie, że warto. Dla TU i TERAZ… A być może nieco gdzieś, potem i dalej…

I chociaż czasem w przededniach pokazów różnie bywa logistycznie, … w kuluarach klimaty iście artystyczne i humorystyczne! I wielkie słowa wdzięczności za to, przede wszystkim aktorom, jak również rodzicom z chęcią i zaangażowaniem niosącym pomoc naszej amatorskiej grupie! To niezmiernie ważne, integrujące, budujące i wspierające dla każdego, kto współtworzy tego typu formy aktywizacji naszych Uczestników! I w tym miejscu – Dziękuję… (E.K – R.)

„Świat podobny jest do amatorskiego teatru (…) Każda rola jest dobra, o ile grać ją z artyzmem i nie brać zbyt poważnie.” 
B. Prus „Lalka”.

Z jesiennym wiatrem, z lubelską nutą

Plakat koncertu "z jesiennym wiatrem, z lubelską nutą" 

17 października Uczestnicy Klubu Samopomocy „Przystań” wysłuchali niezwykłego koncertu Zespołu Muzyki Folklorystycznej „Lubelacy”, który odbył się w Domu Kultury LSM. Młodzi muzycy, śpiewacy i tancerze podzielili się z publicznością swoją pasją pielęgnowania folkloru prezentując na scenie piosenki biesiadne i przyśpiewki ludowe z naszego regionu. Dodatkową atrakcją wieczoru byli zaproszeni goście specjalni a zwłaszcza niezwykle uzdolniona Alicja Habza, która swoim śpiewem i muzyką ubogaciła ten jubileuszowy koncert będący świętowaniem 2 – lecia działalności zespołu „Lubelacy”.

Baranów Sandomierski

Fasada Zamku w Baranowie Sandomierskim

15 października Uczestnicy Klubów Samopomocy „Galeria” i „Przystań” oraz Oddziału numer 2 odwiedzili Muzeum – Zamek w Baranowie Sandomierskim, jeden z najlepiej zachowanych w Europie obiektów architektury renesansowej, który został wzniesiony pod koniec XVI w. w miejscu średniowiecznego obronnego dworu rycerskiego. W XV w. zamek należał do szlacheckiej rodziny Baranowskich a następnie przechodził w ręce kolejnych właścicieli m.in. Leszczyńskich, którym zawdzięcza obecny, wytworny styl i związaną z nim nazwę „Mały Wawel”.

Krużganki na wewnętrznym dziedzińcu

Ważną rolę w historii tej pięknej rezydencji magnackiej odegrała rodzina Dolańskich, która odrestaurowała budynek po zniszczeniu przez pożar pod koniec XIX w. i zadbała o otoczenie zamku, wokół którego rozlega się dziś obszerny, 14 – hektarowy teren z ogrodami w stylu angielskim, francuskim i włoskim.

Parkowa aleja w Baranowie Sandomierskim

Po grabieżach i zniszczeniach wojennych zamek został odbudowany i odrestaurowany przez państwo. Obecnie właścicielem Zespołu Zamkowo – Parkowego jest Agencja Rozwoju Przemysłu S.A.
W przyziemiach zamku znajdują się wystawy stałe i czasowe, m.in. wystawa fotografii ukazująca losy tej imponującej rezydencji na przestrzeni lat, wystawa prezentująca eksponaty z różnych części świata związane z wojskowością (broń, mundury, nakrycia głowy) oraz wystawa porcelany z fabryki w Ćmielowie.

Jedna z porcelanowych rzeźb eksponowana na wystawie porcelany

Wyjątkowym eksponatem wystawy stałej jest wczesnośredniowieczne, największe w Europie, 12 – metrowe czółno wydłubane z pnia dębu czarnego, wyłowione z Wisły w niewielkiej odległości od Baranowa Sandomierskiego w połowie XX w.

12 - metrowy artefakt z okresu wczesnego średniowiecza

Piękne wnętrza zamku zostały docenione i wykorzystane do nagrania licznych kadrów polskiego serialu telewizyjnego pt.: „Czarne chmury”, czemu poświęcona jest wystawa, którą można obejrzeć podczas zwiedzania zamkowych wnętrz.

"Czarne chmury" w zamku

„Wspólna płaszczyzna”

1+1+1+1

W ramach arteterapii połączonej z treningiem rozwijania zainteresowań Uczestnicy Klubu Samopomocy „Galeria” spotkali się na „wspólnej płaszczyźnie”.

I to dosłownie.

Spektakl kolektywu „Common ground” (tłum: „wspólna płaszczyzna”) belgijsko/niemiecko/holenderskiej grupy artystów poprowadził nas jakby z powrotem do pracowni Naszego Klubu.

No właśnie.

Spektakl bez słów, oparty na przestrzeni modyfikowanej kilkunastoma drewnianymi sześcianami; uzupełniony akrobatyką i interakcją między artystami oraz widzami był poruszającą ilustracją procesu o nazwie „samopomoc”.

Po schodach których przecież nie ma

Od momentu pojawienia się nowej osoby w społeczności, poprzez nabywanie poszczególnych umiejętności, aż do czasu kiedy już ona sama dzieli się tym czego ją nauczono.

Kiedy z przestraszonej i wycofanej staje się wspierającą.

Te 75 minut zostało i zostanie w nas na bardzo długo.
To taki spektakl, po którym naprawdę brakuje słów a cisza jest ciepła.

Fundacja Sztukmistrze – gorąco dziękujemy.

... wsparcie

Konferencja

W dniu 10 października grupa Uczestników z Oddziału numer 2 oraz Klubów Samopomocy „Galeria” i „Przystań” wzięła udział w Konferencji poświęconej rehabilitacji zawodowej osób z zaburzeniami psychicznymi.
Konferencja zorganizowana została w ramach Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego dla Miasta Lublin na lata 2024-2030.

cyrk
kula
acje

... w kołach...

Przez wszystkie lata szczerego / widzowego udziału Uczestników Klubu Samopomocy „Galeria” i „Przystań”, wyraz „cyrkulacja” odmieniliśmy już przez wszystkie przypadki, przez wszystkie prognozy pogody i zmienne fazy naszych nastrojów.

Na linie w lewo

Tak też było w tegorocznej edycji finału Wschodnioeuropejskiego Festiwalu Cyrku Współczesnego. Kule, koncentracja, koła Cyra, koła, piłki, radość, liny, drabina, chusta, pasja; polecamy.

... na drabinie...

Kisielewski Mozart Beethoven
Za nami kolejny koncert symfoniczny w lubelskiej filharmonii. Tym razem uczestnicy Oddziału numer 2 i Klubu Samopomocy „Przystań”, wysłuchali utworów o klasycznym brzmieniu.
Koncert rozpoczął się „Małą uwerturą” Stefana Kisielewskiego. Co prawda, Kisielewski skomponował utwór w latach 50-tych XX wieku, ale utwór jest w duchu neoklasycyzmu, dlatego też pasuje do pozostałych utworów. Później wybrzmiał „Koncert klarnetowy A-dur” Wolfganga Amadeusza Mozarta. Był to popis umiejętności klarnecisty Eryka Oliwy. Słusznie zasłużył na owacje na stojąco.

Eryk Oliwa i "Koncert klarnetowy A-dur" Mozarta

Na zakończenie wysłuchaliśmy „VII Symfonii A-dur” Ludwiga van Beethovena. Napisał ją jak już zmagał się z postępującą głuchotą, ale powstało dzieło przepełnione energią rytmu, muzyka pulsująca życiem. Finał to prawdziwy żywioł – muzyczna burza, która porwała nas i nie pozwoliła pozostać obojętnym.

 

źródło fotografii